Już w poniedziałek 27 października kolejna odsłona Małego Festiwalu Muzycznego im. prof. Jerzego Musiała, tym razem pt. VIVAT MUSICA ! VIVAT SOLNA!

Na scenie Koncertowej i Kameralnej zaprezentują się soliści i zespoły, instrumentaliści, wokaliści i rytmiczki. Codziennie o godz. 17:00.

Serdecznie zapraszamy!!!

Program festiwalu:

Inicjatorem, twórcą, reżyserem i duchem opiekuńczym Małego Festiwalu Muzycznego był przez 22 jego edycje profesor Jerzy Musiał. Kiedy w przededniu XXIII Festiwalu – w sierpniu 2012 r. Profesor odszedł od nas, jego wychowankowie, których część jeszcze była uczniami, część studiowała w różnych, nie tylko muzycznych uczelniach, a niektórzy zasilili szeregi kadry pedagogicznej naszej szkoły, uznała, że należy zrobić wszystko, by festiwalowa tradycja trwała przez kolejne sezony. Zwłaszcza, że Profesor nakreślił wizję kilku najbliższych festiwali. I dzięki tej inicjatywie mamy zaszczyt zaprosić  Państwa na XXVIIII już Mały Festiwal Muzyczny, który od 2012 roku uzyskał podtytuł „pamięci Jerzego Musiała”.

Profesor związany był ze szkołą nieprzerwanie od 1958 roku. Jak wielu młodym ludziom tamtego pokolenia, również i Jemu wojna pokrzyżowała życiowe plany. Kiedy jako 10-latek przyjęty został w 1939 r. do poznańskiego konserwatorium, z przyczyn oczywistych nie mógł podjąć  nauki a studiowanie musiał zamienić na pracę w drzewnej tokarni. Na szczęście nie przestał grać na skrzypcach, co umożliwiło mu po wojnie ukończenie średniej szkoły muzycznej w 1952 r. W międzyczasie podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, z których zrezygnował po drugim roku. Rozpoczął wtedy studia muzyczne i pracę w poznańskiej Filharmonii, gdzie zasiadał za skrzypcowym pulpitem do 1994 r. W naszej szkole przez lata był nauczycielem gry na skrzypcach. Po formalnym przejściu na emeryturę prowadził klasę kameralną. Jego uczniowie i zespoły zdobywali liczne nagrody, co dla każdego nauczyciela jest ważniejsze niż jego własne wyróżnienia, których Profesor otrzymał w ciągu tych lat sporo. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Medal Komisji Edukacji Narodowej to najbardziej zaszczytne z nich.

Przede wszystkim jednak Profesor był pasjonatem swojej pracy i przyjacielem młodzieży. Pokolenia Jego wychowanków pamiętać będą życzliwość, uśmiech, mądrość, doświadczenie i radość muzykowania, którą dzielił się ze wszystkimi. Na zawsze puste pozostanie Jego miejsce przy stoliku w szkolnym barku, gdzie zawsze można było liczyć na kawę, herbatę i najcieplejsze ze wszystkiego – dobre słowo Profesora.